کافی نت سها - فروشگاه محصولات فایلی سُها (بانک پاورپوینت)

پاورپوینت تاثیر ورزش بر روابط بین المللی کشورها در 16 اسلاید قابل ویرایش با فرمت pptx در ادامه مطلب ...

لینک دانلود فایل پاورپوینت در انتهای صفحه

متن اصلی مقاله :

 ورزش، سیاست، روابط بین الملل
ورزش وسیله ای جذاب و مورد علاقه مردم دنیا است. ورزش دیگر صرفاً کنشی بدنی نیست بلکه بسته به فضای شکل گیری آن دارای ابعاد سیاسی، فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و... است. همان گونه که در بررسی های علمی از رابطه فرهنگ و سیاست، اقتصاد و سیاست، اقتصاد و فرهنگ و مانند آن گفتگو می کنیم، می توانیم از روابط متقابل ورزش با سیاست و روابط بین الملل نیز گفتگو کنیم. این مقاله مقدمه ای است بر رابطه ورزش با سیاست و روابط بین الملل و جنبه های مختلف و اثرات متقابل این رابطه ها.
ورزش در دیپلماسی عمومی به عنوان ابزاری موثر و صلح آمیز برای توسعه روابط بین المللی مورد تاکید است، خصوصاً برای آن دسته از کشورهایی که دارای فضای سرد سیاسی متقابلی هستند می تواند موجب تلطیف و عادی سازی رابطه میان دو کشور شود. از لحاظ تاریخی از ورزش و جذابیت آن به عنوان یک روش برای پیشبرد برنامه های سیاسی استفاده می شود.
می توان گفت سیاست در اساس شکل گیری رویدادهای ورزشی، چون المپیک موثر بوده به گونه ای که از چندین روز پیش از برگزاری بازی ها المپیک باستان تعاملات نظامی و جنگی بین دولت شهرهای یونان متوقف می شد تا بازی ها در صلح کامل برگزار شود. هیتلر در سال 1936 زمینۀ برگزاری هر چه باشکوه تر المپیک را فراهم آورد تا بستری برای تبلیغ حزب سیاسی خود باشد. سیاه پوستان در المپیک 1968 مکزیک با اجرای حرکات خاص، ضدیت خود را با سیاست های نژاد پرستانه آمریکا نشان دادند. درسال1971 نیکسون رئیس جمهور وقت ایالات متحده برای آغاز دوباره روابط میان دو کشور آمریکا و چین نسبت به اعزام تیم پینگ پنگ ایالات متحده به کشور چین اقدام نمود که فصل جدیدی را در روابط مردم ایالات متحده و چین باز کرد. از این عمل سیاسی دولت ایالات متحده تحت عنوان دیپلماسی پینگ پنگ یاد می شود.
بهره گیری دولت ژنرال های آرژانتین از جام جهانی 1987 مثال مهم دیگری است. این دولت کوشید با برگزاری باشکوه این جام از سوی و قهرمانی در آن از سوی دیگر، چهره مثبتی را از این رژیم عرضه کند و با ایحاد نوعی همگرایی ملی و تهیج احساسات، خود را مشروع جلوه دهد.
تحولات در اتحاد شوروی و بلوک شرق کمونیست پس از به قدرت رسیدن میخائیل گورباچوف در شوروی نیز زمینه فروریختن دیوار برلین و اتحاد دوباره دو آلمان را فراهم ساخت. در این میان دو آلمان در سال 1990 یک تیم مشترک روانه بازی ها کردند.
تحریم بازی های المپیک مسکو (1980) و لس آنجلس (1984) از سوی ایران به ترتیب به دلیل اشغال افغانستان توسط روس ها و زورگویی های آمریکا به کشورمان و عدم رویایی ورزشکاران ایرانی در مقابل حریفان رژیم غاصب صهیونیستی بدلیل نامشروع بودن موجودیت این رژیم اشاره کرد. مورد آخر از آن جهت حائز اهمیت است که در فضای دیپلماسی عمومی از طریق ورزش می توان به اثبات غاصب بودن این رژیم جعلی پرداخت و آن ها را در هر دو عرصه دیپلماسی رسمی و دیپلماسی عمومی به رسمیت نشناخت.
در سال 1998 نیز کشتی گیران آمریکایی نخستین ورزشکاران آمریکایی بودند که پس از ماجرای گروگان گیری اعضای سفارت آمریکا در تهران که حدود 20 سال قبل از آن اتفاق افتاده بود، در ایران به رقابت پرداختند و مورد استقبال و تشویق تماشاگران ایرانی قرار گرفتند. جان مارکس، کارشناس حل بحران بر این باور است که رقابت کشتی گیران آمریکایی در ایران، نمونه یی است که نشان می دهد چگونه ورزش می تواند به عنوان یک وسیله موثر برای مقابله با بحران مورد استفاده قرار گیرد.
تماس های ورزشی به خصوص در دو رشته فوتبال و کشتی مهم ترین تماس های دو دولت ایران و آمریکا در حوزه های به ظاهر غیرسیاسی بوده که به دلیل سیاست های خصمانه دولت آمریکا علیه دولت ایران تا کنون نتوانسته نقشی در برقراری رابطه میان دو طرف همانند دیپلماسی پینگ پنگ داشته باشد.
یکی از مهمترین چالش های جامعه ایران در سال های اخیر، تحریم های اقتصادی و سیاسی است. بدین جهت، کشور علی رغم تمام توانمندی ها برای حضور در معادلات جهانی، نتوانسته جایگاه مطلوبش را به دست آورد. این مطالبه که ایران چگونه می تواند حضور خودش را بر نقشه ی جغرافیای انسانی اثبات کند یک دغدغه ی ملی به شمار می رود.
کشور ما نیز ساز و کارهایی برای راهبری دیپلماسی ورزشی در نظر گرفته است مانند: تاسیس فدراسیون ورزش همبستگی زنان مسلمان در سال 1370، تاسیس فدراسیون ورزشی غرب آسیا در سال 1376 و تاسیس فدراسیون بین المللی ورزش های زورخانه ای در سال 1383. به نظر می رسد این اقدامات علی رغم موفقیت های نسبی نتوانسته اند نقش مطلوبی در توسعه روابط بین الملل داشته باشند.
هر چند ورزش از قلمروهای دیگر جامعه ی بشری مستقل و مجزا نبوده و نیست، اما ساز و کارهای بین المللی دنیای ورزش این امکان را به وجود آورده است که فرصت بی مانندی برای دور زدن تحریم ها و مقابله با سیاست انزوا و گسترش تعاملات در عرصه های بین المللی فراهم نماید. ورزش می‌تواند فرصت یکتایی برای خودنمایی جامعه ی ایرانی در عرصه ی بین المللی، علی رغم وجود تحریم های گسترده اقتصادی و سیاسی، فراهم آورد، همچنین بوسیله ورزش می تواند روابط شکننده خود، با کشورهایی که با آن ها رابطه دیپلماتیک رسمی وجود ندارد را حفظ کرد و در صورت لزوم زمینه گسترش آن را فراهم آورد.

نتیجه‌گیری

هر اندازه اهمیت ورزش در زندگی اجتماعی بیش‌تر می‌شود و آثار و تبعات آن بر روابط و تعاملات در سطوح مختلف به‌ویژه دولت‌ها و ملت‌ها افزایش می‌یابد، ضرورت توجه به آن در رشته روابط بین‌الملل نیز بیش‌تر می‌شود. ارتباط ورزش و سیاست مدت‌هاست که به انحای مختلف دیده می‌شود و علی‌رغم همه توصیه‌ها و تاکیدات، سیاست بر ورزش و متقابلاً ورزش بر سیاست به‌نوعی دیگر تاثیرگذار است و امروزه می‌توان شاید از آن هم جدی‌تر به ارتباط متقابل ورزش و روابط بین‌الملل اشاره کرد. ورزش از جنبه‌های مختلف با روابط بین‌الملل در ارتباط است و برخی از کارکردهای ورزش می‌تواند برای محققین روابط بین‌الملل مهم و قابل توجه باشد.

نقش ورزش در دولت‌سازی و ملت‌سازی، سیاست هویت‌سازی و تحکیم هویت ملی، کسب اعتبار و افزایش پرستیژ ملی، دیپلماسی و سیاست خارجی، مقاومت و ابراز وجود، کنترل اجتماعی و کاهش خشونت، صلح‌سازی و حفظ و افزایش امنیت، گسترش ارتباطات و بسط فرهنگ تفاهم و تعامل، درآمدزایی و توسعه از جمله کارکردهایی هستند که می‌تواند مورد توجه مطالعات روابط بین‌الملل قرار گیرد. هم چنین به‌جز این مباحث، می‌توان به افزایش نقش سازمان‌ها و نهادهای غیرحکومتی بین‌المللی فعال در عرصه ورزش در سطح جهان و خودنمایی آن‌ها در قامت بازیگران تاثیرگذار بین‌المللی که روز به روز بر نقش آن‌ها نیز افزوده می‌شود، اشاره کرد. بدون تردید جا دارد که در رشته روابط بین‌الملل در قالب مطالعه نقش بازیگران بین‌المللی به نقش این بازیگران جدید نیز بیش‌تر توجه شود. ورزش می‌تواند عرصه‌ای برای گسترش و تحکیم وابستگی متقابل بین ملت‌ها باشد و در ترویج اندیشه بین‌الملل‌گرایی صلح‌طلب مؤثر باشد. چنین کارکردی می‌تواند بیش از پیش مد نظر کسانی باشد که به موضوع صلح جهانی علاقه‌مند هستند. از ورزش می‌توان برای فراهم کردن زمینه تفاهم و گفت‌وگو و آماده کردن بستر مناسب برای مدیریت و حل و فصل منازعه‌ها و بحران‌ها در سطوح مختلف استفاده کرد. ورزش می‌تواند به‌خوبی نقش پیش‌قراول یا سفیر صلح باشد. به‌تدریج در ورزش زمینه برای شکل‌گیری و تقویت رژیم‌های بین‌المللی آماده می‌شود، رژیم‌هایی که می‌توانند نقش مهمی در ترویج ارزش‌های انسانی و اخلاقی ایفا کنند. این نیز موضوعی است که می‌تواند مورد توجه محققینی قرار گیرد که به بحث رژیم‌های بین‌المللی علاقه‌مند بوده و یا به جنبه‌های هنجاری و اخلاقی روابط بین‌الملل تمایل نشان می‌دهند.

در کل اثرگذاری ورزش خصوصاً برخی از رشته‌های بسیار پرطرفدار مانند فوتبال از جنبه‌های مختلف چنان افزایش یافته است که رشته روابط بین‌الملل نمی‌تواند از آن غفلت نماید. برای درک جامع و بهتر سیاست بین‌الملل و روابط بین‌الملل، لازم است که رشته روابط بین‌الملل از لحاظ موضوعی، مفهومی و پژوهشی قلمروی مطالعه و چشم‌انداز خود را وسعت بخشد و صرفاً به همان مفاهیم و موضوعات مسلط همیشگی امنیت‌محور و دولت‌محور بسنده نکند. امروزه تئوریزه کردن ورزش در روابط بین‌الملل از جمله ضرورت‌های پیشاروی محققین و اندیشمندان روابط بین‌الملل بوده و نظریه روابط بین‌الملل بایستی هم‌چون همیشه که خود را با توجه به تحول و تغییر در روابط و تعاملات اجتماعی و انسانی سازگار می‌سازد، امروزه امکان طرح مقوله ورزش در روابط بین‌الملل را افزایش دهد، چون ورزش می‌تواند جنگ بدون تیراندازی باشد، یا جایی بین اقتصاد و جنگ قرار گیرد و از همه مهم‌تر صحنه‌ای برای اعتلای تفاهم، دوستی و صلح بین ملت‌ها باشد.


منابع:
1- ملکوتان، مصطفی. ورزش و سیاست. فصلنامه سیاست دانشکده حقوق و علوم سیاسی. شماره 39. تابستان 1388. 316-301.
2- گودرزی، محمود. اسدی، حسن. خبیری، محمد. دوستی، مرتضی. سیاست و ورزش. انتشارات موج قلم. چاپ اول. 1391.
3- فاضلی، حبیب اله. ورزش و سیاست هویت. پژوهش‌نامه علوم سیاسی. شماره 7. بهار 1391. 174-151.
4- حسینی، سید امیر. ورزش و دیپلماسی عمومی. 1388. دسترسی از:http://www.tabnak.ir/fa/pages/?cid=79762. 13 دی ماه 1388.
5- عزیزی خادم، شهاب الدین. دیپلماسی ورزش و دولت تدبیر و امید. روزنامه اعتماد. 03/05/1392.